Neuro

N

Na een week kreeg ik een brief van Neurologie om me te melden op het spreekuur. De neurologe heette me welkom en zei dat zij ook geen aanwijzing kon zien op de MRI die mijn klachten zou kunnen verklaren.

“U heeft wel een herseninfarct gehad hè?”, zei ze.

 – “U heeft de goede MRI bekeken? Die van mij, en niet die van die andere Jacobs uit Helmond met hetzelfde adres?’ Ik noemde mijn Radboudnummer en mijn geboortedatum. Toeval wilde, dat mijn vrouw twee weken terug ook op poli Neuro was geweest. Doorverwezen door Neuro hier uit het ziekenhuis. Zij heeft namelijk een fiks aantal herseninfarcten gehad en Neurologie Helmond had graag dat Neuro Radboud haar onderzocht omdat ze het hier niet meer wisten. Behalve een consult is er toen ook een MRI gemaakt. En een vergissing is snel gemaakt. Want Jacobs, met hetzelfde adres…

Nee hoor, Geen vergissing. Ze had “mijn” MRI op het scherm. Met mijn naam. Voorletters, geboortedatum en Radboudnummer.

“Daar heb ik nooit iets van gemerkt”, zei ik. “En ik weet hoe dat er uit ziet. Aan de buitenkant. Een herseninfarct.”
-“U bent ook nooit wakker geworden met knallende hoofpijn, duizelig, niet wetend waar u bent?”, vroeg ze. “Na een fles of twee rosé van bijvoorbeeld de Lidl zou dat best kunnen”, zei ik. “Maar dan heb ik er een verklaring voor. Ik ben nooit spontaan opgestaan met de klachten of verschijnselen die u zojuist opnoemt.”

Dat vond ze vreemd, maar moest wel enorm lachen om mijn antwoord, want er was een duidelijk “litteken” zichtbaar. Maar…het was mogelijk dat ik daar niets van had gemerkt. Ze zagen wel meer vreemde dingen zei ze.

Lucky me.

Wel wilde ze wat neurologische testjes doen en reflexen meten…
Testjes zoals met je armen wijd en ogen dicht en dan met je wijsvinger het puntje van je neus aanraken. Van die dingen. Op je tenen lopen en op je hakken terug. Over een denkbeeldige lijn lopen en een hele moeilijke had ze voor het laatst bewaard. Ik moest op één been gaan staan en het andere been zover mogelijk optrekken. Met mijn armen armen wijd en mijn ogen dicht. Het leek een beetje op die ene scène uit “the Karate Kid.” En toen kwam het.

“Nu telt u terug van 100 naar 0 in stapjes van 7.

En nu uw andere been…
Neurologisch was ik met vlag en wimpel geslaagd, Waar mijn klachten dan wel vandaan kwamen wist ze niet. Ook hier kreeg voorlopig de chemo de schuld. Want dat kon. Ook na 6 jaar.

Add comment

By Ton Jacobs