CT scan

C

Het was zaterdag en ik had een licht verdwaasd gevoel. Beetje suf, beetje niet weten waar ik was en wat er was gebeurd. En was dat wel gebeurd?

Of had ik alles gedroomd?

Aan een kleine blauwe plek op mijn hand te zien niet. Na een controle beneden rechts was er toch wel iets gebeurd… fuck a duck. Langzaam drong het door. Kanker. Ik. Heb. Kanker. Hoe kan dat nou? Jaren terug gestopt met roken, drinken deed ik ook niet echt. Twee ons groenten, twee stuks fruit. Beweging had ik ook genoeg, want ik was al jaren huisman. Ik hield het hele huis steriel. Boodschappen op de fiets, want geen auto. En ik heb godverdomme kanker.

En ik heb godverdomme kanker.

Het werd druk die middag. De hele familie (ooms en tantes) kwamen op bezoek. Waarschijnlijk had mijn moeder (Mrs Bouquet) wat rondgebeld met een of ander zielig verhaal. Aandacht en keeping up appearances is erg belangrijk. Waarom ik haar Mrs Bouquet noemt wordt een ander blog. (Wordt vervolgd).
Uiteraard kwam moeders zelf ook op visite en alle aandacht ging naar haar. Of ze zorgde dat ze die aandacht kreeg en hoe erg ze het vond dat ik die enge ziekte had, “Mam,” dat heet kanker. KANKER. Niet enge ziekte.”

Off the record, na deze zaterdagmiddag zijn de ooms en tantes niet meer op visite geweest of hebben ze een kaartje gestuurd.

Op dinsdag 1 april ging ik naar het ziekenhuis. De derde keer in een week tijd. Het was lang geleden dat ik zelf als patiënt in het ziekenhuis geweest was. Deze keer was ik alleen, een CT-scan stelt niet zoveel voor. Vrouwlief hoefde niet mee van me. Dat had ze wel gevraagd, maar ik had gezegd dat ze beter op haar werk kon blijven. Ik zou bellen als de scan achter de rug was. Ik meldde me bij de balie van Radiologie en mocht door de wachtruimte rechts. Toen ik daar aankwam kwam er meteen een verpleegkundige met twee groter bekers met heldere vloeistof. Zij noemde het water. Ik had een half uurtje om die bekers leeg te drinken. Als ik naar het toilet moest, dan moest dat nu. Of na de scan. Ik begreep nu waarom ik een half uur vóór aanvang scan aanwezig moest zijn.
Het leegdrinken van die bekers met “waater” was geen probleem. Het was licht stroperig, daarom twijfelde of ik water aan het drinken was.

Ik scheen een CT-scan te krijgen met contrastvloeistof en daarvoor moest er een infuus worden aangelegd. Gelukkig was het meteen gebeurd en deelde de laborante mee dat ik na dit onderzoek ook langs bloedafname moest. “Maar,” zei ze: “Ik laat het infuus zitten. Dan hoeven ze u daar niet te prikken en gaat de bloedafname via het infuus.”

De CT scan was zo gebeurd. Een scan zonder en eentje met contrastvloeistof. Dit zou de eerste CT-scan van veel worden. Nadat ik hier klaar was ging ik zoals afgesproken naar bloedafname voor een buisje of 8 bloed. Het infuus werd verwijderd, pleister erop en naar huis.

Add comment