Zaal

Z

De nacht op de PACU verliep dramatisch. Ondanks de goede zorgen van mijn eigen verpleegkundige bleek de afdeling chaotisch druk. Veel alarmsignalen bij mijn mede patiënten waardoor er regelmatig gestabiliseerd moest worden. Gelukkig had ik voor de operatie wat spullen mee mogen geven die ik nodig dacht te hebben op de PACU. Zoals wat toiletgerei, mijn bril en mijn iPod met WiFi verbinding. 3G verbindingen van een mobiele telefoon waren niet toegestaan op deze afdeling.

Dus, muziekje aan, verbinding gemaakt met de WiFi netwerk van het Radboud en Twitter geopend. Gelukkig waren er meer tweeps die niet konden of mochten slapen want er was redelijk wat activiteit in mijn tijdlijn. En zeker toen ik tweette dat ik niet kon slapen werd er gevraagd hoe het was gegaan, of ik pijn had en meer van die vragen. Gezellig. Twitteren bleek erg vermoeiend en het was opeens 8 uur in de ochtend en de verpleging maakte me wakker. Ik moest in bed gewassen worden, er moest een röntgenfoto van mijn longen worden gemaakt en er was ontbijt met koffie.
De röntgenfoto werd ook in bed gemaakt door een loden plaat onder mijn rug te schuiven, het apparaat boven me en “klik.” Ik merkte wel dat alles heel voorzichtig ging. Ook het wassen ging heel rustig. Alsof ik ieder moment uit elkaar zou kunnen vallen.

Na het ontbijt was ik stabiel genoeg om met wat apparatuur terug naar mijn eigen kamer gebracht te worden waar ik verder de hele dag in bed verbleef. Liggend. Zitten in bed was nog geen succes. De wereld om me heen draaide.
Ik lag nog steeds aan zuurstof, een infuus, een blaaskatheter, epiduraal morfine en een drain. De monitoren voor hartslag en saturatie waren achtergebleven op de PACU. De rest van de dag? Geen idee. Beetje voedsel naar binnen gewerkt en waarschijnlijk koffie. Veel koffie.


Rustige nacht op zaal. Om een uur of drie wakker geworden en me aangemeld op Twitter. Daar waren meer mensen die niet konden slapen. Rond deze tijd is, midden in de nacht, #TeamNeverSurrender opgericht. Een clubje van doodzieke tweeps, die net als ik, weigeren op te geven. Van de originele club zijn nog twee leden in leven.
Met muziek op het iPodje weer in slaap gevallen totdat de nachtploeg hier besloot om kwart over zes de ochtendcontroles al te doen. Of ik even wakker wilde worden voor bloeddruk, saturatie en wat meer. Wakker… En wachten op roomservice die om half negen arriveerde. Met koffie. Echt heel belangrijk. Na het ontbijt kwam de vraag van de verpleegkundige of ik mezelf kon wassen. Ja, natuurlijk kan ik dat. Ik heb geen polio, maar een operatie gehad. Ik mocht alleen mijn armen en borstkas wassen, rug en onderbenen deed de verpleegkundige. Nou, dan komt u maar op de bedrand zitten. Geen succes. Alsof ik op een cruiseschip zat dat aan het vergaan was. De hele kamer ging op en neer. Of heen en weer. Dus werd ik gewassen door de een, terwijl de andere me tegenhield. Dat ging vrij redelijk. Het OK-jasje mocht ook uit, want dat had ik nog steeds aan. Of ik kleding bij me had. #blond.
“Natuurlijk, in de kast liggen een stuk of 10 poloshirtjes. Kies maar een kleur uit.” Ze koos voor lichtblauw. Solidair met de overbuurman die vandaag geopereerd werd en ook een blauw hemd aan had. Ik kreeg ook een onderbroek aan, want ik lag nog steeds naakt aan een catheter. Daarna kwam de vraag of ik even kon gaan staan en kon gaan zitten in een stoel. Dat was makkelijker met het bed verschonen. Ik kreeg weer zuivere lakens want ik lekte wat vocht hier en daar. Dat staan…dat viel een beetje tegen…heel erg zelfs. Dat zitten in een stoel niet, dat was prettig.

Er werd verteld dat vandaag mijn drain eruit mocht. En er zou ook iemand van de pijnpoli komen.

Gezellig.

Add comment