Vergeten

V

Het was donderdag 1 mei en precies om 10 uur ging het infuus “aan” en werd de druppelsnelheid ingesteld zodat rond half één deze zak zoutoplossing leeg zou zijn en de anti-emetica kon worden opgehangen. De infuusnaald was de avond daarvoor geplaatst en moest een hele week blijven zitten. Hij zat in mijn linkeronderarm op een plek waar ik er geen last of hinder van had.
Na een kwartiertje kwam mijn oncologe langs. “Ik ben gisteren iets heel belangrijks vergeten te vertellen” zei ze. “U heeft het recht om uw sperma in te laten vriezen. En u mag ook een siliconen zaadbal laten plaatsen. Dit om eventuele psychische problemen te voorkomen. En gezien uw verleden komt er vanmiddag een psychiater met u praten.”
In 1996 heb ik een zelfmoordpoging gedaan, die kantje boord mislukte en daardoor heb ik tot 2005 een psychiater bezocht. Dat was hier ook bekend. Even wat tegen een psychiater aanlullen…niets mis mee.

Maar mijn sperma invriezen? WTF. “Dokter, u hoeft mijn sperma niet in te vriezen. Mijn jongste dochter is 17. Ik heb geen behoefte meer aan een baby.”
– “Ja, maar, zei ze “stel dat uw huwelijk nu op de klippen loopt door deze ellende. Dat kan, en dat zien wij vaak gebeuren en de kwaliteit van uw sperma gaat er door chemo flink op achteruit..”
Ze wilde nog meer uitleggen maar ik onderbrak haar. “Ik snap het. Stel dat we gaan scheiden. Ik ben nu bijna 43. Dan begin ik over een jaar of 2 misschien aan een nieuwe relatie. Dan ben ik 45. En deze mevrouw, die ik nog moet ontmoeten, heeft zeer waarschijnlijk ook kinderen. En die zijn zeker een heel stuk jonger dan mijn kinderen. Want ik was erg jong toen ik vader werd. Laten we ervanuit gaan dat mijn nieuwe relatie goed blijft gaan en dat we na een jaar of 3 besluiten om samen te gaan wonen. Dan ben ik 48. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om dan nog aan een kindje te beginnen. Bovendien is zij dan ook midden 40 en dat is geen gezonde leeftijd om zwanger te raken. De kans dat ik tegen een 22 jarige blondine aanloop, waar ik de vader van kon zijn, is nog lager dan nihil.” En daarmee had ik al haar argumenten van tafel geveegd.

“Oh, en de aangeboden siliconenbal wil ik ook niet. Ik doe niet aan ballet waarbij wel op zou kunnen vallen dat ik niet meer compleet ben. Bovendien, wat als dat ding gaat lekken over een jaar of wat? Nee, dank u wel.”

“Duidelijk,” zei ze. “Dan heb ik nog een mededeling voor u. Morgenochtend wordt u opgehaald voor de inspanningstest op Longgeneeskunde. U bent dan rond half één weer hier terug.”

Add comment

By Ton Jacobs