VATS

V

Begin januari had ik een intake en wat onderzoekjes voor de komende operatie. Die onderzoekjes hielden een gesprek in met de anesthesist, een hartilmpje, bloeddruk, gewicht en een gesprekje over eventuele allergiën en het verloop van de operatie. Er werd geprobeerd om een zgn. VATS operatie (Video-assisted Thoracoscopic Surgery (VATS), waarbij niet mijn borstbeen doorgezaagd zou worden, maar ze zouden een en ander via drie of vier gaatjes aan de rechterkant, op borsthoogte proberen.
“Ook dit is een zware operatie, waarbij we door de ribbenkast gaan. Over uw rechterlong. Die laten we kunstmatig klappen. U ligt na de operatie 24 uur op een PACU en daarna een dag of vier in het ziekenhuis aan wat toeters en bellen. De operatie staat over anderhalve week gepland, maar daar krijgt u nog informatie over.”

Op zondagavond werd ik verwacht in het Radboud. Na een intake met een verpleegkundige werd ik naar mijn kamer begeleid. een vierpersoonskamer, met één bed. Dat van mij. Ik moest nuchter blijven vanaf 0:00 uur en me nu, en morgenochtend douchen met speciale douchegel. Anti-bacterieel of zo. Ook voor het geval de VATS zou mislukken en toch het borstbeen doorgezaagd moest worden. Later op de avond hoorde ik dat ik pas om 14:00 uur geopereerd zou worden.

De nacht vóór de operatie ging redelijk goed. Ik had geen hinder van andere patiënten die wèl mochten eten. Maar wachten duurt lang.
Om 12:00 uur werd ik al opgehaald en naar de OK gebracht. Daar werd gevraagd wat ik kwam doen, en of ik zeker wist dat mijn rechterbeen eraf moest. Humor.
Ik werd bij de anesthesist afgeleverd. Daar kreeg ik twee warme dekens van. Volgens mij had ik die niet nodig, want zo koud was het niet. Ook al was het eind januari. Klimaatbeheersing.
Hij vertelde dat er drie infusen aangelegd gingen worden. Een “normaal” infuus, een polsslagaderinfuus voor bloeddrukmeting en een epiduraal infuus voor de anesthesie en pijnbestrijding ná de operatie. Hij vertelde dat ik ook een blaascatheter zou krijgen omdat de zenuwen naar de blaas misschien ook verdoofd zouden kunnen worden.

Het normale infuus zat er meteen in, het polsslagaderinfuus (drie keer woordwaarde) was meteen de eerste keer raak.
“En nu komt het vervelendste”, zei de anesthesist. “Het epiduraal.” Ik moest gaan zitten in bed, met mijn rug naar hem toe. Voetjes buitenboord. En leunen op die warme dekens. Daar waren die dus voor…
Ik voelde dat ie aan het duwen en aan het rekken was aan mijn ruggewervels. En volgens mij was ie ook aan het tekenen. En dat vroeg ik aan hem. “Zeg, Picasso, wat ben je aan het doen?”
– “Ik kan het niet laten zien”, zei hij. “En morgen is het waarschijnlijk weg. Zo jammer.”
“Deze naald is gemeen. Komt ie.” Meteen werd ik beroerd. Dat zag de anesthesist en ik kreeg wat vloeistof ingespoten via het infuus. Dat hielp meteen. Het epiduraal deed minder zeer dan het polsslagaderinfuus. Er liep verdoving in en ik werd naar de pré ok gebracht.


Daar was een soort van rondleiding aan de gang met (jonge) kinderen die waarschijnlijk ook wat te wachten stond. Eén van hen kwam naar me toe en vroeg waarom ik hier lag. Ik zei dat ik geopereerd ging worden.
Waaraan, wilde ze weten. Ik vertelde wat ze van plan waren. “Heeft u een spuit gehad”, vroeg ze.
“Ja, drie”, zei ik. Ondertussen stonden alle kinderen aan mijn bed, en de begeleidster zei dat ze mee moesten en mij met rust moesten laten. Ik vond het wel goed en zei dat ze door mochten vragen.
Drie spuiten vonden ze wel erg indrukwekkend.
“Waar?” Ik liet zien dat er eentje in mijn hand zat, eentje in mijn pols en dat er één in mijn rug zat.
“Deed dat zeer?” En nou moest ik eerlijk antwoorden. Zeggen dat het geen pijn deed was niet waar. Dat het gigantisch zeer deed was ook niet waar.
“Het doet een beetje zeer, en het voelt niet fijn”, zei ik.
– “Wat is een beetje?”, wilde ze weten.
“Als ik jou knijp”, zei ik. En daarmee was de jongedame tevreden.

Na een kwartiertje kwam de anesthesist terug met een ijzeren hamertje. Ik dacht dat hij wat neurologische testjes ging doen, maar dat was niet het geval. Dit ding was ijskoud en er werd mee over mijn borstkas gewreven om te controleren waar ik het wel of niet voelde. Rechts voelde ik niets en dat betekende dat de anesthesie zijn werk deed.

Terwijl ik de OK opgereden word hoor ik in de verte “My Immortal” van Evanescence op de radio…

Add comment