Poli Oncologie Radboudumc

P

Op maandag 28 april 2008 werd ik verwacht in het Radboudumc. Hier zou eindelijk duidelijk worden wat ik mankeerde en waarom ik niet in “mijn” ziekenhuis behandeld kon worden.
De oncologe vertelde dat ik ten eerste, statistisch gezien, te oud was voor zaadbalkanker. Dat komt eigenlijk bij mannen van uw leeftijd niet meer voor. En dat kan problemen opleveren.
“Ten tweede… u bent uitgezaaid. Ernstig. De uitzaaiingen zijn uw sleutelbeen voorbij en hebben daar de lymfen aangetast. Er bestaat een kleine kans dat ook uw hersenen aangetast zijn, maar dat controleren we later pas. Voorstel is, om vandaag wat onderzoeken te doen. Zoals een longfunctietest, een longfoto, bloedonderzoek, een abdomen/thorax
CT scan met contrastvloeistof.

Morgen bespreken we dan met elkaar de uitslagen. We willen u aanstaande woensdag 30 april, koniginnedag, op nemen. Donderdag begint u aan de eerste chemokuur. Die duurt tot dinsdag en dan mag u op die dag rond 11 uur in de ochtend naar huis. We schrokken…een hele week in het ziekenhuis. Ver van huis. Onmogelijk voor vrouwlief om dan iedere dag op bezoek te komen. Dat was wel een dingetje. Daar moesten we een nachtje over slapen en zouden daar morgen op terugkomen. Zeg maar, als een soort van weerwoord.

We gingen nu voor een rondje Radboud. Bloedafname is per poli geregeld, zo goed als geen wachttijden en ik mocht nogal wat doneren. Zoveel dat ik licht in mijn hoofd werd. “Blijft u maar even zitten,” zei de verpleegkundige. “Ik haal een kopje koffie voor u.”
Volgende halte was een longfoto en een abdomen/thorax CT scan mèt contrastvloeistof. Een longfoto is zo klaar, maar een CT-scan is een ander verhaal. Daar was op afdeling Radiologie nu geen plek of tijd voor. Maar dat was geen probleem. De radiologe belde even rond en zei dat we op de SEH verwacht werden. “Op de Spoedeisende staat ook een CT-scan. Ik heb gebeld dat jullie eraan komen. U moet zich daar melden bij de receptie.”
Na de CT scan mocht ik naar poli Longgeneeskunde voor een longfunctie-test. Daarna waren al mijn brieven en kaartjes op en gingen we naar huis.

Na een onrustige nacht waren we het er wel over eens dat het Radboudumc een betere keuze was dan het plaatselijke ziekenhuis.
Nadat we ons die ochtend hadden gemeld bij de bali werden we binnen geroepen en vertelde de oncologe dat mijn longfoto niet goed was, mijn longfunctietest was niet goed. Mijn bloedwaarden waren niet goed. De zogenaamde tumormarkers rezen de pan uit. Wij keken haar vragend aan en ik vroeg: “In Helmond waren mijn longfoto en longfunctie wel goed,” en ik maakte tegelijkerteid twee aanhalingstekens met mijn wijsvingers. De oncologe vertelde dat ik longemfyseem had en mijn functietest was ver beneden wat normaal genoemd wordt. “Dat zou van invloed kunnen zijn op de chemokuren die u krijgt. Eén van die drie soorten chemo die gepland staan, is vooral erg schadelijk voor uw longen. We willen niet dat, als u overleeft, u eindigt aan de zuurstof. Als u besluit om hier de behandeling te ondergaan krijgt u vrijdag een inspanningstest. Als die slecht uitvalt gaan we uw behandeling aanpassen. Er staan drie chemokuren gepland, dat worden er, als de test slecht uitvalt, vier. Eén kuur bestaat uit een week ziekenhuis en twee weken thuis. Gedurende die twee weken komt u op de tweede donderdag op controle. En op woensdag daarna begint de kuur opnieuw. Dat doen we drie keer. Of vier keer. Dat gaan we nog bekijken.
En ik hoorde haar denken “waarmee uw prognose nog lager gaat worden…”

Het behandelplan was bekend en we gaven aan dat we daarmee helemaal akkoord gingen. “Da’s mooi,” zei de oncologe. “Dan mag u zich morgenmiddag rond een uur of twee melden op de afdeling. Route 503.”

Add comment

By Ton Jacobs