PACU

P

Op de OK bleek dat het hoofd van de maatschap Longgeneeskunde mij ging opereren. Handje aan de prof. dr. ir. “Want”, zei hij. “U bent een heel interessant geval. En ik ga proberen via de zijkant de eh…tumor te verwijderen. Niet schrikken, iets wat er niet hoort te zitten noemen we een tumor. Na pathologisch onderzoek is het dan opeens toch een cyste.
Of het met de VATS lukt ziet u vanzelf als u straks bijkomt.”
Humor, ik hou ervan…
De anesthesist stond achter me en zei dat ie lekkere Groesbeekse Lucht had. Verse. Net geplukt. Ook hier weer…humor..

Voor mijn gevoel werd ik meteen wakker en ik lag aan heel veel snoertjes en kabeltjes. Achter me veel bewakingsapparatuur. Dit riep even een dejà-vu gevoel op. Ik ben eerder zo wakker geworden. Aan heel veel snoertjes en kabeltjes terwijl dat toen niet de bedoeling was. Maar da’s een ander verhaal.
Ik tilde meteen mijn laken op om te kijken wat er was gebeurd…geen hechtingen of anderszins bij mijn borstbeen. OK, maar wel een aantal plakkers met kabeltjes. Ook zag ik een saturatiemeter op mijn wijsvinger, bloeddrukmeter links, een katheter, infuus links. Ik scheen ook een drain te hebben en via het epiduraal infuus werd er morfine constante toevoer van morfine. Oh, en ik lag aan zuurstof. Cool.

Rond een uur of 7 kwam er een verpleegkundige vragen of ik wat wilde eten. “U bent al een hele tijd nuchter”, zei ze. “Twee sneetjes bruin met kaas? En koffie?”
“Lekker”, zei ik.
Hier op de PACU was één op één verpleging. Ik had mijn “eigen” verpleegkundige. Die mij bleef monitoren. Geen bel of alarmknopje aan het bed. Alleen een jongedame, die mij in de gaten hield. Zij zorgde er ook voor, dat als ik in slaap viel, en daardoor langzamer ging ademen de apparatuur niet begon te piepen. Want, dan werd ik wakker. Oplossing, één van de plakkers op mijn borst een beetje hoger. “Ik hou je toch wel in de gaten”, zei ze. “Komt goed.”

“Weltrusten.”

Add comment