Op de OK bleek dat het hoofd van de maatschap Longgeneeskunde mij ging opereren. Handje aan de prof. dr. ir. “Want”, zei hij, “U bent een heel interessant geval. En ik ga proberen via de zijkant de eh…tumor te verwijderen. Niet schrikken, iets wat er niet hoort te zitten noemen we een tumor. Na pathologisch onderzoek is het dan opeens toch een cyste.
Of het met de VATS lukt ziet u vanzelf als u straks bijkomt.”
Humor, ik hou ervan…
De anesthesist stond achter me en zei dat ie lekkere Groesbeekse Lucht had. Verse. Net geplukt. Ook hier weer…humor..
Voor mijn gevoel werd ik meteen wakker en ik lag aan heel veel snoertjes en kabeltjes. Achter me veel bewakingsapparatuur. Dit riep even een dejà-vu gevoel op. Ik ben eerder zo wakker geworden. Aan heel veel snoertjes en kabeltjes terwijl dat toen niet de bedoeling was. Ze hadden toen meer kabeltjes dan ik gaatjes had, dus hadden ze wat extra gaatjes geregeld. Maar da’s een ander verhaal. Wel heel creepy….de radio stond aan op de achtergrond. En ik hoorde My Immortal…
Ik tilde mijn laken op om te kijken wat er was gebeurd…geen hechtingen of anderszins bij mijn borstbeen. Ik zag wel een flink aantal plakkers met kabeltjes. Ook zag ik een saturatiemeter op mijn wijsvinger, bloeddrukmeter links, een katheter, infuus links. Ik scheen ook een drain te hebben en via het epiduraal infuus was er constant morfine. Oh, en ik lag aan zuurstof. Cool.
Rond een uur of 7 kwam er een verpleegkundige vragen of ik wat wilde eten. “U bent al een hele tijd nuchter zag ik”, zei ze. “Twee sneetjes bruin met kaas? En koffie?”
“Lekker”, zei ik.
Hier op de PACU was één op één verpleging. Ik had mijn “eigen” verpleegkundige. Die mij bleef monitoren. Geen bel of alarmknopje aan het bed. Alleen een jongedame, die mij in de gaten hield. Als ik in slaap viel, en daardoor rustiger of langzamer ging ademen begon de apparatuur te piepen. En dan werd ik wakker. Vond ze niet leuk voor me. Oplossing, één van de plakkers op mijn borst een klein stukje hoger. “Ik hou je toch wel in de gaten”, zei ze. “Komt goed. Weltrusten Ton…”
De PACU bleek de chaotisch druk. Veel alarmsignalen bij mijn mede patiënten waardoor er regelmatig gestabiliseerd moest worden. Gelukkig had ik voor de operatie wat spullen mee mogen geven die ik nodig dacht te hebben op de PACU. Zoals wat toiletgerei, mijn bril en mijn iPod met WiFi verbinding. Dus, muziekje aan, verbinding gemaakt met de WiFi netwerk van het Radboud en Twitter geopend. Gelukkig waren er meer tweeps die niet konden of mochten slapen want er was redelijk wat activiteit in mijn tijdlijn. En zeker toen ik tweette dat ik niet kon slapen werd er gevraagd hoe het was gegaan, of ik pijn had en meer van die vragen. Gezellig.
Rond een uur of acht in de ochtend moest ik in bed gewassen worden, er werd röntgenfoto van mijn longen worden gemaakt en er was ontbijt met koffie.
De röntgenfoto werd ook in bed gemaakt door een loden plaat onder mijn rug te schuiven, het apparaat boven me en “klik.” Ik merkte wel dat alles heel voorzichtig ging. Ook het wassen ging heel rustig. Alsof ik ieder moment uit elkaar zou kunnen vallen.
Na het ontbijt was ik stabiel genoeg om met apparatuur terug naar mijn eigen kamer gebracht te worden waar ik verder de hele dag in bed verbleef. Liggend. Zitten in bed was nog geen succes. De wereld om me heen draaide.
Ik lag nog steeds aan zuurstof, een infuus, een blaaskatheter, epiduraal morfine en een drain. De monitoren voor hartslag en saturatie waren achtergebleven op de PACU. De rest van de dag? Geen idee. Beetje voedsel naar binnen gewerkt en waarschijnlijk koffie. Veel koffie.
Rustige nacht op zaal. Om een uur of drie wakker geworden en me aangemeld op Twitter. Daar waren weer mensen die niet konden slapen. Rond deze tijd is, midden in de nacht, #TeamNeverSurrender opgericht. Een clubje van doodzieke tweeps, die net als ik, weigeren op te geven.
Met muziek op het iPodje weer in slaap gevallen totdat de nachtploeg hier besloot om kwart over zes de ochtendcontroles al te doen. Of ik even wakker wilde worden voor bloeddruk, saturatie en wat meer. Wakker… En wachten op roomservice die om half negen arriveerde. Met koffie. Echt heel belangrijk. Na het ontbijt kwam de vraag van de verpleegkundige of ik mezelf kon wassen. Ja, natuurlijk kan ik dat. Ik heb geen polio, maar een operatie gehad. Ik mocht alleen mijn armen en borstkas wassen, rug en onderbenen deed de verpleegkundige. Nou, dan komt u maar op de bedrand zitten. Geen succes. Alsof ik op een cruiseschip zat dat aan het vergaan was. De hele kamer ging op en neer. Of heen en weer. Dus werd ik gewassen door de een, terwijl de andere me tegenhield. Dat ging vrij redelijk. Het OK-jasje mocht ook uit, want dat had ik nog steeds aan. Of ik kleding bij me had. #blond.
“Natuurlijk, in de kast liggen een stuk of 10 poloshirtjes. Kies maar een kleur uit.” Ze koos voor lichtblauw. Solidair met de overbuurman die vandaag geopereerd werd en ook een blauw hemd aan had. Ik kreeg ook een onderbroek aan, want ik lag nog steeds naakt aan een catheter. Daarna kwam de vraag of ik even kon gaan staan en kon gaan zitten in een stoel. Dat was makkelijker met het bed verschonen. Ik kreeg weer zuivere lakens want ik lekte wat vocht hier en daar. Dat staan…dat viel een beetje tegen…heel erg zelfs. Dat zitten in een stoel niet, dat was prettig.
Er werd verteld dat vandaag mijn drain eruit mocht. En er zou ook iemand van de pijnpoli komen.
Gezellig.
Het verwijderen van de drain zou pijnlijk zijn vertelde ze. Voor het verwijderen van de drain kreeg ik instructies die ik op moest volgen, dan zou het allemaal wel meevallen. Maar eerst moesten de hechtingen rondom de drain eruit. Want die zat vastgenaaid zodat ie niet los kon raken. Er werd vanalles klaar gelegd. Ook in mijn bed, zodat er geen smurrie in mijn bed kon lopen. De hechtingen werden losgeknipt zodat de drain “los” kwam te zitten. Het kietelde.
Tijdens het verwijderen van de drain moest ik zo diep mogelijk inademen en daarna rustig uitblazen. Tijdens het uitblazen zou de drain dan langzaam verwijderd worden. Dat diep inademen en rustig en langzaam uitblazen moest eerst een paar keer worden geoefend. Het ging tenslotte om mijn rechterlong en een verkeerde beweging zou kunnen resulteren in een klaplong. En dan moest er opnieuw een drain in.
Het verwijderen van een drain doet waarschijnlijk zeer, maar omdat het hele gebied verdoofd werd door een constante morfine aanvoer voelde ik er weinig van. Ik ademde op commando heel diep in en blies rustig uit. Zoals ik net had geleerd. Langzaam werd de slang verwijderd en het voelde alsof mijn long werd meegtrokken. Ik lag te wachten op een ploppend geluid dat dat zou bevestigen. Maar er gebeurde niets en de drain was eruit. Ik werd opnieuw gehecht met verschillende kleuren hechtdraad. Zwarte en groene. Ook hierbij kreeg ik een instructie.
“De zwarte hechtingen lossen vanzelf op, en de groene moeten door uw huisarts worden verwijderd. Vandaag over twee weken. Als het goed is zijn de zwarte dan al weg. Zo niet,..afblijven”, zei ze. “U kunt de huisarts gewoon bellen en zeggen dat er wat hechtingen verwijderd moeten worden. Groene.”
En daarmee was er weer een slang weg. Nu alleen nog een infuus met zoutoplossing, een blaaskatheter, zuurstof en een epiduraal infuus met constante aanvoer van morfine.
En ik hoorde My Immortal…
