Naar huis…

N

Sinds ik oraal morfine kreeg bewoog er vanalles in de kamer. De kamer draaide. Anders dan wanneer je straalbezopen bent. Het draaide een beetje om, door en over elkaar heen. Ook liep en er kleurige diertjes over de muur en het plafond. Ik probeerde wat te slapen, maar dat viel wat tegen. Want het draaide nog steeds. Ook met mijn ogen dicht. Om kwart voor zes in de ochtend begon de infuuspomp van mijn overbuurman te piepen en kwam de verpleging. Een van hen zag dat ik wakker was en vroeg of ze bij mij ook alvast de controles mochten doen. Dan hadden ze dat gehad. “Ik zal meteen het catheter eruit halen”, zei ze. Dat gaf een beetje een raar gevoel. “Straks maken we een echo van de blaas om te controleren of er geen urine in de blaas achterblijft als u geplast heeft. Rond 11 uur komt de fysiotherapeut en als daar ook alles goed is mag u vanavond naar huis. Probeer nog maar wat te slapen.” En ze legde haar hand op de mijne.
Raar gevoel, ik was bevrijd van alles. Binnen 5 dagen van meer dan 15 snoertjes, kabeltjes en slangetjes naar nul. Ook nog een oxynormpje gevraagd omdat ademen toch wel zeer deed en ingeslapen tot roomservice met koffie aan de deur stond. Eh…bed.

Na ontbijt alleen de douche in gegaan. Alleen betekent zonder infuuspaal en voor de eerste keer geplast. Onbetaalbaar gevoel…voor de rest..CZ Zorgverzekering.
Rond een uur of tien kwam de beloofde fysiotherapeute. Type Olga Commandant. Eh..Commandeur. U weet wel, van “Nederland In Beweging.” De bejaardengym iedere ochtend. Ik moest een stuk je met haar mee (hop hop) naar de trap. Trapje op en trapje af. Geen probleem, maar het deed wel zeer. Ik werd teruggebracht naar mijn bed en een half uurtje later kwam er een arts vertellen dat ik rond een uur of 17 naar huis mocht. Ook wist hij te vertellen dat het verwijderd weefsel goedaardig was en het zeer waarschijnlijk te maken had met neurofibromatose. De hechtingen kon ik laten verwijderen bij de huisarts. Volgende week.
Ik liet de verpleging weten dat ik voor de tweede keer naar het toilet was geweest en daarop werd er een echo gemaakt. Die werd goedgekeurd. geen “restschade” van het catheter. Om drie uur ‘s middags vond ik het tijd voor nog een oxy en om vijf uur kreeg ik mijn ontslagformulier, brief voor de huisarts, protocol voor thuis

Toen ik de tweede keer naar het toilet was geweest moest er nog een echo worden gemaakt om mijn blaas te controleren. Geen idee waarop. Restdingetjes van het catheter?Om drie uur nog één keer op het alarmknopje geduwd voor een oxynormpje.

Tegen vijf uur kreeg ik mijn ontslagformulier, brief voor de huisarts, regels voor thuis, recepten en afspraak mee. Medicijnen opgehaald in de Radboud apotheek. Dagelijks voorschrift: 6 oxynorm van 5 mg, 3 Diclofenac van 50 mg, 6 paracetamol van 500 mg, 1 pantopropazol van 40 mg en mijn eigen Efexor van 150 mg 1 maal daags. Dan nog vrijwillig een A-Z vitaminebom en indien nodig een zakje movicolon omdat oxynorm verstopping als bijwerking zou kunnen hebben. De eerste nacht thuis was hetzelfde als in het ziekenhuis. Wakker om drie uur. Plassen… catheter…Oh fuck… geen catheter… Op tijd de badkamer bereikt…

Gelukkig liepen hier geen controlezusters rond, gingen er geen andere toeters of bellen. Rond half tien wakker. Zin in koffie en een hele dosis pillen. Het enige van de dosis dat ik zelf minder is de oxynorm. Dat is stevig spul. Heb er nu twee gehad, mag er zes.

Buiten is het koud. Binnen sta ik stijf van de pijnstillers. Over het algemeen is het wel Zen…

Add comment

By Ton Jacobs