Longarts

L

Mijn EMG was klaar en ik mocht richting Longfunctie-afdeling. Dat was van Radboud Oost naar Radboud-Centraal. Stukje lopen… 20 minuten in het ziekenhuis met ook nog eens pijnlijke spieren omdat ze daar wat naalden met meetinstrumenten hadden ingeduwd. Volgens mij tot aan het dopje… Dat had ook buitenom gekund, maar het was november en dat zou ook 20 minuten gaan duren, ongeveer dan. 
Aangekomen bij de longfunctieafdeling, normaal te bereiken via de Hoofdingang, maar deze keer “binnendoor” mocht ik nog even plaats nemen nadat ik me had gemeld. Ze waren op de hoogte van mijn vertraging, want de collegae van de andere kant van het ziekenhuis hadden even gebeld dat ik onderweg was. 

Nadat in de onderzoekskamer alles klaar was werd ik binnengeroepen. Aanwezig waren een assistent-longarts en twee assistentes. Dat was de vorige keer, tijdens mijn eerste chemo ook zo. Eentje bij het infuus, en een die dan constant op en neer gaat lopen met een buisje bloed om bloedgassen te meten. De arts zelf houdt dan alles een beetje in de gaten. 
Maar eerst mocht ik het glazen huis in, dat stond nu in Nijmegen toevallig. Glazen kooi was een mooier woord, want behalve een stoel en een soort van stofzuigerslang die naar buiten liep was er niet veel aanwezig. Of ik plaats wilde nemen in de kooi, op de stoel met de slang in mijn mond. Daar hadden ze wel even een nieuw, schoon mondstukje op gezet waar ik mijn lippen strak om heen moest klemmen. En ik kreeg zo’n grote knijper op mijn neus waardoor ik wel door mijn mond (lees slang) moest ademen. Er werd begonnen met gewoon adem te halen, en vanuit mijn ooghoek zag ik op het beeldscherm mooie regelmatige grafiekjes verschijnen. Er werd na een tijdje gewaarschuwd dat “de klep” zou dichtvallen waardoor ik dus geen lucht meer aan zou kunnen. Geen paniek, door even heel diep te ademen springt hij weer open… En inderdaad, klep viel dicht en door even heel diep te ademen… 10 punten. Zo werd ook gemeten hoe hard ik kon blazen door de klep weer dicht te doen en ik moest proberen de klep weg of open te blazen. Ook moest er gemeten worden hoeveel lucht ik uit kon blazen door eerst heel diep in te ademen en daarna uit te blazen, verder, verder, verder.. tot ik bijna helemaal vacuüm was en volgens mij blauw begon aan te lopen. Niets aan de hand, hoorde bij het onderzoek. 

Dit onderzoek was beëindigd en mocht ik op de fiets voor Lance Armstrong spelen, met een slang in mijn mond om door te ademen, electroden op mijn borst voor een constant hartfilmpje, knijper op mijn neus en last but not least een slagaderlijk infuus. Gezellig, maar dat moest wel “even” aangelegd worden. 
Joepie…de vorige keer deed dat ook al geweldig zeer. Want dat gaat allemaal iets moeilijker dan “een normaal” infuus. Gelukkig had ie gezien in mijn digitaal dossier, plopperdeplop, dat ik moeilijk (aan te) prikken was. Hoe dat kwam, wilde hij weten. 
– “Nou een chemo-kuurtje of vier is niet echt gezond voor bijvoorbeeld je aderen.” 
“Heeft u kanker dan?” 
Hij wilde wel een poging wagen. anders moet je die gasten op Anesthesie weer lastig gaan vallen en zo. 
Ik mocht plaatsnemen op een bed en er werden wat naalden, pleisters, tape, slangetjes met kraantjes en meer te voorschijn getoverd. Nadat hij mijn rechterrarm had gecontroleerd en daar wel iets gezien of gevoeld had dat misschien een mogelijkheid zou zijn, was mijn linkerarm aan de beurt. Daar dacht hij een betere mogelijkheid te hebben. Stuwbandje, insmeren met met koud, roze spul en even klopperdeklop: poging 1. 
En dat was meteen einde oefening. Wat er gebeurde? Geen idee, maar opeens was het heel erg druk in de kamer, alleen witte jassen en grote paniek. Meneer had een foutje gemaakt…dwars door mijn slagader heen geduwd, waardoor het bloed naar buiten spoot, en daarvan was hij zo verschoten dat ie ook nog eens de naald wegduwde waardoor er een snee in mijn slagader zat. Nog meer bloed… slagaderlijke bloeding. Nou, daar word je vrolijk van. Er werd uit alle macht geprobeerd om het bloeden te stelpen en dat lukte. Na een tijdje. Voor mijn gevoel had dit uren geduurd, maar het was nog geen minuut. Maar volgens mij had ik toch wel flink wat bloed verloren, want ik wist niet dat ze in het Radboudumc ronddraaiende kamers hadden.
Het kleine wondje, want meer was het eigenlijk niet, werd met een soort lijm aan elkaar geplakt en toen had ik zo’n mooi rond gaatje op mijn arm, en een mega blauwe plek er omheen. Had zo mee kunnen doen in Christiane F. Wir Kinder vom Bahnhof Zoo. Leek wel een junk. Was spierwit door het bloedverlies en de paniek die er was ontstaan. Ik moest wel even rustig blijven zitten. Kwartiertje. Flink drukverband. Kopje koffie?

Dat heftige bloedverlies was de vorige keer ook wel gebeurd, maar met dat verschil dat er toen al een infuus inzat, en er zat een kraantje op, waardoor de bloeding meteen kon worden gestopt. Dit zag er uit als Saw VI, die komende Halloween in de bioscoop komt. Alles rood, de muur, de vloer, het bed, het plafond, de arts de twee assistentes en wat andere verpleegkundigen die dit ook bijna nooit meemaken, anders waren ze wel op de SEH gaan werken en niet als “tester” op een longfunctieafdeling. 
Dat fietsen ging dus niet door, en na overleg met de “echte” longarts hoefde dat ook niet. Wel kon ik meteen door naar de begane grond voor de uitslag van de longfunctietest. Uiteraard eerst grote excuses en dit had nooit mogen gebeuren en meer. 


De arts had toch wel redelijk goed nieuws. Ik heb dan wel longemfyseem, maar dat was niet erger geworden het laatste half jaar, dus zijn conclusie was dat het van het roken afkwam (waaranders van???) want “dat heeft u toch een jaar of 20 gedaan”, en niet van mijn NF. Dus het is niet progressief. Ook had ik geen COPD, want er bleef geen “restcapaciteit” achter in mijn longen, een pufje hoefde ook niet. Wel bleken mijn longen minder goed te zijn dan normaal, maar dat kwam door longemfyseem, kanker en chemo. Ook het feit dat ik als kind bronchitis had gehad zou een rol kunnen spelen. 
De longarts kon eigenlijk weinig meer voor me doen en ik werd terugverwezen naar Oncologie. De uitslag van het EMG zou een week later komen en daaruit bleek dat mijn klachten echt van de chemo-kuren afkwamen, want er was niets afwijkends te zien op het EMG. Goed nieuws was, dat de klachten vanzelf zouden verdwijnen, en het slechte nieuws dat het ook nog erger zou kunnen worden en dat het minstens drie jaar zou kunnen gaan duren voordat “een en ander” is hersteld. Maar dat kan ook langer duren… 

Add comment