Kaakchirurg

K

Op 9 juni ging ik met zeer gemengde gevoelens richting Radboudumc, polikliniek Aangezichts, mond en kaakchirurgie, Ingang 14. 
De assistente van de Oncologisch Kaakchirurg kwam me halen. De Oncologisch Kaakchirurg had een bekend gezicht. Ik had hem al eens eerder gezien. Ruim een jaar geleden. Hij had destijds de foto van mijn kaak bestudeerd en wist toen te vertellen dat er twee zenuwbanen doorheen liepen in plaats van de normale één, en kon er ter zijne tijd iets heel moois van maken mocht de vergroeiing doorzetten. Maar daar kwam ik niet voor, maar hij wist wel wie ik was.

Ik mocht plaatsnemen in de tandartsstoel en de arts voelde aan de buitenkant, zonder handschoentjes, aan mijn knobbel en mompelde een aantal woorden in het Latijn. Hij kon mijn bult een naam geven. Hij had een idee wat het zou kunnen zijn. Iets dat mooi zou passen in achtentwintig letterwoorden Lingo. Geen idee hoe hij het noemde, het past in ieder geval niet op een Scrabble-bord. En hij wist meteen te vertellen dat het een gewone poliklinische behandeling zou worden.
– “Dus…verdoving, mesje, tangetje, hechtdraadje” vroeg ik aan hem. 
“Appeltje, eitje”, zei hij. De ingreep zou ongeveer een half uur duren. 
-“Maar eh, de arts waar ik vorige week was had over opname, algehele narcose, een overnachting of meer en zelfs een aangezichtsverlamming… en dat stond of staat me niet echt aan”
“U bent bij dokter X, geweest? Die is lang niet zo goed als ik ben. Aangezichtsverlamming? Heeft ze dat echt gezegd?” Hij moest er om lachen. “Het kan, het kan wel. Maar dan moet het echt heel gigantisch fout gaan tijdens de ingreep, maar dit heeft net zo veel risico dan een verstandskies verwijderen. U heeft kans op een scheve mondhoek of iets erger, maar als dat al zo is, zijn die verschijnselen na hooguit 6 weken weggetrokken. Dus…appeltje-eitje.”

De grootste zorg was weg en op 18 juni zou een en ander verwijderd worden.
Ingang 14… Deze keer moest ik rechtsaf, voor de poliklinische behandelkamer. Die was een stuk groter dan de normale behandelkamer en het zag er allemaal operatiekamer-achtig uit. De arts had hulp van een assistente en ze stelde me gerust door te zeggen dat zij wilde dat ik geen pijn had. Ik zou plaatselijk verdoofd worden, en dat was niet hetzelfde als bij de tandarts. Ik kreeg “Field Anesthesie”. Mijn rechterwang werd helemaal gevoelloos gemaakt. Eerst werd mijn bril afgenomen en daarna werd ik onder een aantal groene doeken gelegd zodat ik niets meer zag. Daar hadden ze geen groene doeken voor nodig, want mijn bril was weg en zonder dat ding ben ik “legally blind”, maar groene doeken horen er bij. Toen alle groene doeken op hun plaats lagen kreeg ik een waarschuwing dat de verdoving er aan zat te komen. Ik zou een klein prikje voelen, en dat was al te veel gezegd. Zelfs dat voelde ik niet, en alle andere verdovingen ook niet. Er werd aan de buitenkant en binnenkant gevoeld waar de boosdoener zat en toen werden er incisies gemaakt. Er werd een X gesneden in mijn wang en daarna werd alles opengevouwen om zo de knobbel te verwijderen. Dat was de bedoeling, maar dat lukte dus niet. Want toen alles open lag kon de kaakchirurg de knobbel niet vinden. Hij zat iets te hoog waardoor hij er niet echt goed bij kon. Dus werd de knobbel van buiten uit door het zojuist gecreëerde gat geduwd.
Terwijl ik daar, vrij ontspannen, lag te liggen begon de kaakchirurg een gesprekje met de assistente. Over Marco Borsato. Want die was te horen op de radio. Hij vond dat maar een schreeuwerd. De assistente niet. Zij was al een aantal keren naar Marco geweest. In de Kuip, en ook bij Symphonica in Rosso had ze vrij vooraan gestaan. Ze was zelfs een aantal keer in beeld geweest op de DVD. En dat was ook zo. Want ik had de DVD een aantal dagen later weer bekeken en ze kwam meerdere keren vol in beeld.

De kaakchirurg snapte dat niet. Onbegrijpelijk dat je naar zo’n man gaat kijken en dat je daar dan ook nog goud geld voor betaalt.
Hij was meer into Classical Music. Beethoven, Vivaldi en zo. Hij ging ook naar concerten, maar dan naar het Symfonie Orkest. Hij was ook al een paar keer naar The Royal Symphonic Orchestra geweest. En toen gebeurde het. Ik werd betrokken in deze discussie. Wat ik mooi vond en of ik wel klassieke muziek kon waarderen. Prettig, als je niet kunt antwoorden en alleen maar ja of nee kunt knikken. En zelfs dat was in deze situatie erg gevaarlijk omdat er een scalpel heel dicht bij me in de buurt was. Dus met vingers gaf ik aan dat ik Borsato toch mooier vond dan bijvoorbeeld een Schubert. Ik wist dat ik nu wat risico liep, want de kaakchirurg had een vlijmscherp mes in zijn handen. Maar ik kon aangeven in een soort van gebarentaal dat ik ook klassieke cd’s in de kast had staan. En Borsato. Ik maakte vrienden die dag.


Terwijl de knobbel naar buiten werd gedrukt zag de kaakchirurg nog een stuk of vijf verdachte bultjes in het opengevouwen gebiedje. Daar deed hij niets aan omdat dat heel veel schade zou kunnen veroorzaken en hij daar ook niet echt op voorbereid was. Hij zou alleen dé knobbel verwijderen. En na bijna een uur, een half uur later dan gepland lag mijn knobbel in zijn schaaltje. De assistente moest hem met spoed naar Pathologie brengen, want nu hij mijn knikkertje “live” zag liggen was het niet wat hij had gedacht dat het zou zijn. Ook hier geen idee. Dat was dus minder, bovendien zaten er al vijf nieuwe, te wachten op een eventuele verwijdering.

De nabehandeling bestond uit pijnbestrijding met behulp van paracetamol. En daar was ik al mee begonnen. Want, ervaringsdeskundig. Ik had al een buffertje van 6 para’s. En daar mocht (lees: moest) ik gewoon mee doorgaan. Voorlopig een week, indien nodig mocht ik dat verlengen, maar dan wel minder pilletjes per dag. Want langdurig 6 tot 8 molletjes per dag is niet goed voor je niertjes. Op 30 juni werd ik terugverwacht om de hechtingen te laten verwijderen en een en ander te laten controleren. Dan zou ik ook de uitslag krijgen van wat er naar Pathologie was gebracht.


Een dag later, op mijn verjaardag was ik net een hamster met een hele dikke wang, die ook nog enorm hard aanvoelde. En die zwelling hield flink aan. Op dinsdag haalde de pijn de paracetamol in. Het begon toen pas gevoelig te worden. Niet heel erg, maar ik wist weer dat er gesneden was een dag of vijf geleden.

In het weekend na mijn verjaardag overleed een Hyves-vriendin aan kanker. Simone. Zij was op Hyves mijn eerste lotgenote. Even jong als ik was. Elkaar nooit gezien maar elkaar wel steunen via privé berichten als er weer eens een of ander onderzoek aan kwam. We hadden samen kanker en we vochten samen met veel anderen maar haar overlijden kwam heel hard aan. Simone was de eerste, maar niet de laatste die zou overlijden aan de gevolgen van kanker.

Op 30 juni kwam het verlossende woord van de kaakchirurg. Het was lichaamseigen weefsel dat geen kwaadaardigheid in de zin had, maar dan in het Latijn…

Opgedragen aan Simone…

Add comment