Gastroscopie

G

In april weer controle. En die bestond nog steeds 2 maal een longfoto, een aantal grote buizen bloed en een onderzoek door de oncologe. En dat onderzoek bestaat uit wat vragen, luisteren naar hart en longen, kloppen en duwen op de borst, maag- en leverstreek. En daar deed het zeer. Nou is pijn te veel gezegd, het voelde minder prettig. Mijn reactie (terugtrekken) was in ieder geval voldoende voor mijn oncologe om daar harder te duwen en harder te kloppen. Ze zag dat het allemaal niet zo heel prettig was en vertelde me dat ik misschien wel galstenen aan het ontwikkelen was, vooral omdat het daar ook pijn deed een paar minuten nadat ik gegeten had. Galstenen kon je ook al krijgen van chemo. Niet helemaal waar, je was daar veel gevoeliger voor dan niet-kankerpatiënten. Ze vond het in ieder geval belangrijk genoeg om de CT-scan, die gepland stond voor eind juli, naar voren te halen. Want, behalve galstenen zou er best wel eens een tumor kunnen zitten. Dat verwachtte ze eigenlijk niet, maar het zou zo maar kunnen.
Na mijn linker testikel gecontroleerd te hebben werd mijn APK verlengd tot de 29e. De CT-scan zou binnen vandaag en 2 weken plaatsvinden.

De uitslag van de CT-scan wees uit dat er niets aan de hand was. Tenminste niet in het lever-gebied. Maar ik had toch nog steeds die gevoeligheid na het eten.
“Dat kan ook aan uw maag liggen”, vertelde ze. Daarom kreeg ik een receptje van haar met maagzuurremmers om te “proberen”. Ik moest die tabletten een aantal weken slikken en daarna mijn bevindingen doorgeven tijdens een telefonische afspraak. Maar ze wilde hoe dan ook de binnenkant van mijn maag gaan bekijken, samen met de slokdarm en een stukje van de dunne darm. 

“En dat is geen prettig onderzoek”

Oncologie zou voor mij een afspraak maken voor de gastroscopie. Binnen een week had ik inderdaad per post een afspraak. En zoals altijd een begeleidende folder over het onderzoek.
Het was inmiddels 7 juni, de dag van de gastrosopie. Nadat ik me had gemeld op de polikliniek kwam een verpleegkundige een aantal vragen stellen. Over mijn lengte, gewicht, of ik nuchter was. Uiteraard bedoelde ze daarmee of ik die ochtend al gegeten had. Nee, natuurlijk want dat mocht niet stond in de flyer.
“Bent u alleen hier?” 
– “Eh….ja, volgens mij wel…” 
“Oh, da’s jammer. Want anders hadden we u kunnen verdoven zodat het onderzoek iets prettiger wordt. Dan had u niet zo’n last hoeven te hebben van braakneigingen. Maar als u alleen hier bent kan dat niet omdat u na de verdoving niet alleen naar huis mag. Niet per auto en ook niet per openbaar vervoer. Ik ga wat extra begeleiding regelen voor u.” 

Potverdikkedorie.

Aangekomen in de behandel/onderzoekkamer mocht ik plaatsnemen op bed en moest op mijn linkerzij gaan liggen. Maar nu stond er een gastroscopie op me te wachten. Behalve een verpleegkundige kwamen er twee meiskes binnen gedarteld. Wendy en Lisa. Die zouden mij gaan ondersteunen. Ik probeerde mijn hoofd toen al koel te houden.
De verpleegkundige vertelde me dat ik mee mocht kijken op de monitor, “Maar u moet wel uw bril afzetten, dat ligt wat makkelijker. En we proberen het u zo makkelijk mogelijk te maken.”
Mijn bril af, en dan meekijken op de monitor die ongeveer een meter van me afstond. Da’s ongeveer hetzelfde idee dan achter een grote paal in de bioscoop gaan zitten. “Mooi geluid hè?” Zonder bril ben ik legally blind. De behandelend arts kwam ook binnen en vertelde in het kort wat er ging gebeuren. “Deze slang gaat door uw mond naar binnen. U krijgt eerst een soort van bit in, dat u met uw mond moet omklemmen. Door het gat in het bitje gaat de slang dan naar binnen. Via uw keel door de slokdarm naar uw maag. En ik ga ook nog een stukje van uw dunne darm bekijken. Hier en daar haal ik dan wat biopten weg. Van de biopten wegknippen voelt u niets, u kunt een beetje een trekkend gevoel van binnen voelen. Probeer zoveel mogelijk door uw neus te ademen.”
Een van de jonge verpleegkundige ging achter me staan, en er kwam er een rechts voor me te staan. De andere verpleegkundige was er voor begeleiding van de arts.
Het onderzoek begon en de slang werd naar binnen geduwd. Meteen begon de verpleegkundige die voor me stond “adem in, adem uit” te zeggen en de verpleegkundige achter me begon zacht over mijn rug te strelen.

Potverdikkedorie.

Zolang ik regelmatig ademde was het wel te hebben. Focussen op je ademhaling…adem in…adem uit…adem in…adem uit… En dan was er ook nog het liefdevolle strelen op mijn rug. Daar kon ik wel aan wennen. Ik zou bijna vergeten dat ik met een (eng) onderzoek bezig was. Tot het moment dat de arts de slang wat naar links (of rechts) bewoog. Dan kwam dat kots-gevoel weer naar boven.
“Adem in….adem uit….adem in…adem uit….” En dan was het weer weg. Het braakgevoel bleef, daar kon ze niets aan doen, maar focussen op mijn ademhaling dat hielp. Het was alleen moeilijk of lastig om de slag weer te pakken als de arts de slang weer van links naar rechts bewoog. Dan kwam dat gevoel of die reflex weer naar boven. En ik kon het alleen onderdrukken door te focussen…adem in….adem uit….Nooit geweten dat rustig ademhalen zo’n geweldige opgave was. 

Zo ging dat uren door. Voor mijn gevoel dan. In werkelijk duurde het onderzoek een minuut of 20. Van het wegknippen van de biopten voelde ik inderdaad bijna niets.
Na het onderzoek, dat zoals altijd achteraf eigenlijk best wel meeviel vertelde de arts dat het slijmvlies in mijn slokdarm er anders uitzag dan normaal. Daar had hij twee extra biopten van gemaakt. Ook in mijn maag zag het er onrustig uit, vijf biopten. En uw dunne darm…daar is het slijmvlies van aangetast, twee biopten.
“Ik ga alles naar het lab brengen en over een week of twee kunt op Oncologie terecht voor de uitslag…” 

Met hartelijk dank aan Wendy en Lisa. Zo zal ik die twee verpleegkundigen maar noemen. Zonder die twee had ik dit niet gered.

Add comment

By Ton Jacobs