Einde 2011

E

In november kreeg ik last van pijn in mijn buik en een drukkend gevoel op mijn nieren. Maar omdat ik toch binnen een week of twee richting Nijmegen moest ondernam ik geen actie via de huisarts of door mijn afspraak wat te vervroegen. Met Anja ging het beter. Ze kon weer redelijk praten, wel “verstoord” maar iedereen (bijna iedereen) begreep haar. Ook lopen ging weer zonder rollator of krukken. Wel met aangepaste schoenen en een beugel, maar we liepen weer.

Aangemeld bij onco, rode kaart in de blauwe bak. Resultaat buisje of 6 bloed. Na wat luisteren, kloppen en duwen besloot ze om een CT scan aan te vragen en nog wat bloed af te laten nemen om te laten controleren op ongeveer alles. Er was geen wachtlijst bij afdeling Radiologie dus ik zou binnen een week of twee aan de beurt zijn. Zo gauw ik de oproep voor de CT had moest ik een afspraak maken bij oncologie. Er was ongeveer een week nodig om de scan te beoordelen. De oproep viel het einde van de week binnen voor de dinsdag erna. En omdat ik al meerdere keren een CT had gehad wist ik wat er ging gebeuren. Uurtje van te voren aanwezig. Litertje water naar binnen werken, infuusje voor contrastvloeistof, twee keer door het apparaat en klaar is Ton.

Behalve vandaag. Het infuus wilde er niet in. Ook niet bij de tweede verpleegkundige en de arts die er toen bij werd gehaald lukte het ook niet. Hij besloot de CT dan maar zonder contrast te laten doen. En ik had me nog wel zo verheugd op die contrastvloeistof.

Een dag voor mijn eigenlijke afspraak belde mijn oncologe. Ze had nieuws. Mijn buik, buikholte, nieren en lever waren schoon. Dat betekende niet dat ik geen pijn kon hebben. Maar de CT-scan kon daar geen uitsluitsel over geven. Gelukkig… geen nieuwe tumor.
Maar…er zit iets tussen je longen.
Iets dat er vorig jaar niet zat.
Fuck.

Ze stelde voor de afspraak voor morgen te cancelen en een PET scan aan te vragen. Wist ik ook al wat dat inhield. Ongeveer hetzelfde als een CT-scan, maar een iets kleinere ruimte en het duurt wat langer. 90 minuten langer ongeveer. En je mag niet bewegen, dus word je gefixeerd. Mooi woord voor vastbinden. Ook hier zou ik automatisch een afspraak voor krijgen en een afspraak maken bij onco een week na de scan.
Fuck. Fuck.

Ook dit ging vrij snel en binnen een week mocht ik me melden op de afdeling Nucleaire Geneeskunde. Er was inmiddels bekend dat ik moeilijk te prikken ben (pop upje) en dus werd ik vrij snel geroepen om een infuus te laten prikken. Daar moest deze keer radioactief spul doorheen. Nodig om alles op de PET mooi zichtbaar te maken. Nadat het radioactief goedje was ingebracht was het de bedoeling dat ik een uur zo stil mogelijk bleef liggen. Dat kan ik wel. Normaal gesproken. Geen probleem. Anders wordt het als ze je ook een plasmiddel toedienen via dat infuus. De bedoeling was om het een half uur vol te houden. 12 minuten. Langer ging dus echt net. Toen weer na 30 minuten…en vlak voor de scan nog maar even. De scan verliep probleemloos en na 90 minuten moesten ze me wakker maken.

Een dag voor de afspraak weer een telefoontje van oncologie. Geen idee. Volgens de scan was het niet kwaadaardig maar we weten niet wat het is en we gaan nog overleggen deze week. Als er iets belangrijks uit het overleg komt hoor je het nog voor de kerstdagen.

– “De thoraxchirurg gaat waarschijnlijk je borstbeen doorzagen….”

Fuckerdefuck…

Een week later telefoon van oncologie. De maatschappen oncologie, longziekten, neurologie en cardiologie hadden vergaderd. Opnieuw alle scans bekeken van 2010 en tot de ontdekking gekomen dat het hele kleine puntje dat niets kon zijn behalve een klein beetje kalkafzetting, nu de grootte had van een tuinboontje. En het zit precies voor je hart, achter je borstbeen. En we gaan het er uit halen. En dat wordt geen prettige operatie… Dat niet prettig klonk als een déjà vu. Dat had ze een keer eerder verteld. Bij mijn gastroscopie. Dat was ook niet prettig. Understatement.

“Niet prettig?” Nou is een operatie nooit prettig, maar als er van te voren als gewaarschuwd wordt…

– “De thoraxchirurg gaat waarschijnlijk je borstbeen doorzagen….”

Add comment

By Ton Jacobs