Einde 2009

E

Ik was nu een heel jaar in remissie zoals dat officieel heet, en dat betekende dat de intensiteit van de controles een beetje werd afgezwakt. Het allergrootste gevaar was geweken en in plaats van elke maand, mocht ik voortaan om de maand terug komen. En dat betekende dat ik pas eind september of begin oktober terug hoefde naar Oncologie. Voordat ik terug mocht naar Onco, had ik nog een afspraakje staan bij Neurologie. Die polikliniek zit vlakbij Ingang Oost, en dat is een mooie naam voor een tv-programma. Ook te bereiken via Radboud-Centraal, maar dan ben je een minuut of 20 in het ziekenhuis zelf onderweg. Alleen aan te raden als het buiten echt heel hard regent. 


De neurologe wilde nog een keer mijn handen en voeten controleren op dat vaak aanwezige dove gevoel. Dat zat er nog steeds. En dan weer niet, en dan weer wel. Vaker wel dan niet…
Inmiddels was ik aan het dove gevoel gewend en het viel op als het gevoel terugkwam. “Komt het gevoel vaker terug dan voorheen?”, wilde ze weten.
– “Nou nee, eigenlijk niet, maar het voelt vreemd en raar aan, als alles “normaal” voelt. Dan is opeens het water uit de kraan veel warmer of kouder. Dat hangt er vanaf.” Gelukkig begreep ze wat ik bedoelde. Opnieuw kwam ze tot de conclusie dat het bijna zeker aan de chemo moest liggen en dat de (gevoels-)zenuwen die afgestorven waren wel zouden aangroeien. Maar daar had ik wat geduld voor nodig. En dat geduld betekende een jaar of drie, vier, vijf. Of langer. Of nog langer. Of misschien komt het wel helemaal niet goed. Ze kon daar geen uitsluitsel over geven. Het was echt afwachten en daar kon ik het mee doen. En had ik eigenlijk nog wel zo veel tijd? Einde verhaal Neurologie. Want ze kon weinig meer voor me doen.

Op 1 oktober was het tijd om mijn favo dokter te vereren met een bezoekje. Eerst een longfoto, langs een vampiertje dat 500cc wilde tappen en een onderzoek bij Oncologie.
Hier werd ik goedgekeurd en mijn APK was verlengd tot december. Ik zat toch wel een beetje met die prognose in mijn maag. Want ook 27% is niet heel erg hoog. Toch?
Daar moest ik niet zo veel aan denken, want het waren maar getalletjes, uitgerekend door knappe(re) oncologen. Berekend via patiënten met min of meer dezelfde soort uitzaaiingen. En de prognose was zo laag omdat de uitzaaiingen mijn longen hadden aangetast en mijn sleutelbeen voorbij waren voordat ik in de gaten had dat er iets mis was. Mijn rechter testikel hing lager dan mijn linker. De afwijking bij mij was groter dan normaal. Als je dan heel erg eerlijk bent verwacht je toch niet dat bijna al je organen zijn aangetast? Nu is de diagnose kanker al Kwalitatief Uitermate Teleurstellend, maar de diagnose uitzaaiingen komt nog harder aan. Die is helemaal Kilo Utrecht Tango (met peren). 
Het bleef goed gaan, en hoefde ik pas in december terug.

Ondertussen ontstond er een nieuw fenomeen. Ik kreeg last van een schetterend geluid in mijn oor en ik scheen minder goed te horen, vond mijn vrouw. Dus in december tijdens mijn controle (inderdaad; longfoto, bloed) gaf ik dat aan. Ook hier weer die opmerking. “Dat zou best wel eens aan de chemo kunnen liggen. Ook nog na bijna anderhalf jaar. Maar ik schrijf een verwijzing voor de KNO-arts en wens u prettige feestdagen…”

Sterk spul hè, die chemo… 


Add comment