Einde 2008

E

December 2008. Het zou weer een gezellig maandje worden. Is december meestal, maar bezoekjes aan Oncologie breken de sleur. Maakt het wat spannender. Vooral een CT-scan in de planning waarvan we net vóór kerstmis de uitslag zouden krijgen. En die zou dan net het jaar kunnen maken of toch helemaal kunnen affikken, tot op de grond. Maar zo ver was het nog niet.

Eerst mijn “gewone” controle op Oncologie. Van te voren altijd een longfoto laten maken, of twee eigenlijk. Eentje van achter, en een van de zijkant. Op het moment dat ik dan van Röntgen 3 onderweg ben naar Oncologie staan de foto’s al in mijn digitale dossier en kan iedere arts die mij behandeld of in mij is geïnteresseerd mijn foto’s zien.

Wandelingetje van een minuut of 8.

Het melden bij Oncologie was inmiddels ook aangepast aan de 21e eeuw. Niet meer bij de balie, maar bij binnenkomst bij een scanapparaat. Afsprakenkaart met barcode onder de laser, en dat klinkt als lezer, en dan komt er op het beeldscherm te staan “Uw aankomst is vastgelegd.” Oncologie en Hematologie is een gezamelijke afdeling, met dezelfde balie. Oncologie-patiënten hebben een rode kaart, die in een blauwe bak moet en Hematologie-patiënten hebben een blauwe kaart die in de rode bak moet…. Daarvan ontgaat mij nog steeds de logica. Dat die kaarten in de bakken moeten heeft de maken met de vampiertjes die daar rond lopen. 3 buisjes vond ze genoeg deze keer.

Onderzoek bij Oncologie verliep probleemloos. Er werd geluisterd, geklopt, gevoeld en gekneed en ik kreeg weer een APK-bewijsje mee dat alles goed was. En met een CT-scan in het vooruitzicht op de 16e zou dat waarschijnlijk ook zo blijven. Wel wist ze me toch nog vrolijker te maken dan ik al was. Surprise. Oncologie had in overleg met de longarts besloten dat ik toch nog een keer op de fiets moest met slangen, elektrodes en een infuus in mijn slagader. Op 19 januari. Verheugde me er al op. Consult ten einde en het ging weer richting Helmond.

Twee weken later, 16 december. Weer naar Nijmegen. Voor een CT-scan deze keer. Voor de CT-scan zelf was ik niet zo bang. Dat voelt wel lekker, die contrastvloeistof die ingespoten wordt via een infuus. Daar was ik banger voor, na de consternatie op de longafdeling, tijdje geleden. Want mijn aders waren nog steeds brak. Maar ik had geluk, en trof een verpleegkundige die meteen raak prikte en de naald mooi naar binnen duwde. Alsof je met een warm mes door een pakje roomboter snijdt. Nu hoeft zo’n infuusje ook geen dagen te zitten, zoals bij een chemo-kuur. Minuutje of 5 is genoeg, dus zo heel stevig zat die naald nou ook weer niet. De CT scan zelf ging ook goed. En dat heerlijk warme gevoel van de contrastvloeistof, alsof je een paar uur op een tropisch strand hebt gelegen. Palmbomen en wat “cuba libre” mag je er zelf bij bedenken. Na een week kreeg ik de uitslag op de poli, en uiteraard moest er toch weer een buisje of 3 ingeleverd worden. Want: “dat is gezellig”.

De oncologe had goed nieuws, mijn kanker bleef weg, of ik bleef schoon. De remissie hield dus aan. Maar…(er is altijd een maar) “Er is wel een duodenumdivertikel ontdekt.”
-“Een wat…”
“Een duodenumdivertikel.” (drie keer woordwaarde).

“Een duodenumdivertikel.”

Dat heb ik haar nog een paar keer laten zeggen, en op laten schrijven. Klonk allemaal heel ernstig, en dat zou het ook kunnen worden. Bij mij zit dat vertikel op/aan/in/ de twaalfvingerige darm en dat komt (bijna) nooit voor. Een vertikel wel, maar niet daar. Meestal zitten die bij de dikke darm in de buurt. Na wat uitleg bleek het gewoon een soort van uitstulping te zijn, die op de volgende CT-scans wel goed in de gaten wordt gehouden. Agendapunt. Mijn twaalfvingerige darm  heeft nu dus dertien vingertjes.

In januari was het longfunctie/capaciteitstest tijd. Daar ging ik met gemengde gevoelens naar toe, gezien de kleine tegenslag de vorige keer. Maar, dit viel enorm mee. Andere arts, andere assistentes. Zo’n beetje van: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een van de dames kon na een beetje spelen met mijn arm en wat klopperdeklop de naald de eerste keer mooi de slagader inschuiven. Iets minder pijnlijk was misschien mogelijk geweest, maar het had veel erger gekund. Het onderzoek op de fiets waarbij het wattage steeds hoger werd ingesteld en dan iedere keer wat bloed werd afgenomen verliep echt helemaal probleemloos, evenals de uitslag en conclusie van de longarts. Hij bevestigde nog een keer de bevindingen van het vorig (totaal mislukte) onderzoek. Het emfyseem was niet erger geworden, ik had geen COPD en ik werd terugverwezen naar Oncologie. Of als ik het anders uitleg “Ik kan niets (meer) voor u doen”. Maar zo ben ik niet ingesteld, dus vond ik het heel goed nieuws. En dat Oncologie het nu in de gaten ging houden vond ik ook prima. Want er werden toch iedere maand longfoto’s gemaakt, dus als er iets veranderde werd de longarts opnieuw er bij geroepen.

Inmiddels had ik opnieuw een pijncentrum, aan de rechterkant net onder de ribbenboog. Na dit te hebben ingevuld bij Google en op “Search” te hebben geklikt bleek dat dat de plaats was waar mijn lever zit. En pijn aan de lever zonder oorzaak was niet goed. Dat kon allerlei oorzaken hebben en ook de woorden kanker, cancer und Krebs kwamen een aantal keren voorbij. Het zou dus zomaar toch goed fout kunnen zijn. Ik had een afspraak staan op de 27e januari voor controle. En die begint dus altijd met een longfoto, daarna een wandeling van een minuut of 8, electronisch melden, rode kaart in de blauwe bak en gezellig een buisje of 4 bloed doneren.

Tijdens mijn controle gaf ik aan pijn onder mijn rechter ribbenboog te hebben. Meteen werd de longfoto goed bekeken, want dat gebied staat ook op de foto, maar dat gaf geen uitsluitsel. Mijn onderste ribben waren in ieder geval niet gekneusd, en ook het stuk van de lever dat op de foto stond zag er normaal uit. Het standaard luister, klop, duw en kneedwerk wat daarna volgde zag, voelde en hoorde allemaal normaal. Voorstel was om nog een keer langs de vampiertjes te gaan voor wat extra donatie, zodat mijn lever- en nierfunctie gecontroleerd konden worden. Want dat zat niet in het basispakket. Dat was alleen rode- en witte bloedcellen, bloedplaatjes en zo. En natuurlijk ook markers. Tumor-markers wel te verstaan. Die zijn eigenlijk nog belangrijker. En het zou een weekje duren voordat daar een uitslag over bekend zou zijn. Want daarvoor moest er een en ander op kweek worden gezet.

Na een week van intense spanning kwam op 3 februari het verlossende woord. Mijn leverfunctie was verhoogd, maar alles wat daar mee te maken had was evenredig verhoogd. Dat was niet goed, maar omdat alles evenredig hoger was, was dat dan weer gunstig en we hoefden ons daar in ieder geval geen zorgen om te maken. De maand februari verliep dan ook verder zo goed als probleemloos. Afgezien van de paar slapeloze nachten die ik heb. Maar dat hoort allemaal bij het standaard pakket. De vier wekelijkse APK bij Oncologie verliep goed en kon meteen verlengd worden. Wel was de leverfunctie nog ietwat verhoogd, maar alles lag nog steeds mooi met elkaar in verhouding dus relatief gezien geen problemen.

Maar het kan nooit echt lang goed blijven gaan. Rond half maart ontdekte ik plotseling een knobbel in mijn wang. Ongeveer ter hoogte van mijn rechter onderkaak. Het had de grootte van een knikker, voelde zacht aan. Je kon er heerlijk mee “spelen”, en alle angstgevoelens kwamen weer terug. Want…het zou zo maar weer een nieuwe tumor kunnen zijn. Of iets anders. We zijn het toen “knikker” gaan noemen, want dat klinkt onschuldig(er dan tumor). Ook Google stemde in met mijn ongerustheid. Want behalve een vetbult zou het ook een ontstoken lymfe-klier kunnen zijn, of een speeksel klier die liep te vervelen. Maar ook het k-woord stond er weer tussen. Ik heb contact gezocht met Oncologie en mijn ontdekking uitgelegd. Werd meteen doorverbonden met een oncoloog en die vertelde me dat hij niets uit kon sluiten. Weer werd mijn angst bevestigd. Het zou een nieuwe tumor kunnen zijn, hoewel dit niet paste in het beeld van “mijn” kanker. Ik zou er een nieuwe soort kanker bij kunnen hebben. Ik moest toch binnen 7 dagen naar het Radboud voor een controle CT-scan, en daarna langs mijn vampier-vriendinnetjes op Oncologie. Daar moest ik dat dan nog een keer melden en dan zou er naar gekeken gaan worden…

Add comment

By Ton Jacobs