Drain

D

Het verwijderen van de drain zou pijnlijk zijn vertelde ze. Voor het verwijderen van de drain kreeg ik instructies die ik op moest volgen, dan zou het allemaal wel meevallen. Maar eerst moesten de hechtingen rondom de drain eruit. Want die zat vastgenaaid zodat ie niet los kon raken. Er werd vanalles klaar gelegd. Ook in mijn bed, zodat er geen spurrie in mijn bed kon lopen. De hechtingen werden losgeknipt zodat de drain “los” kwam te zitten. Het kietelde.

Tijdens het verwijderen van de drain moest ik zo diep mogelijk inademen en daarna rustig uitblazen. Tijdens het uitblazen zou de drain dan langzaam verwijderd worden. Dat diep inademen en rustig en langzaam uitblazen moest eerst een paar keer worden geoefend. Het ging tenslotte om mijn rechterlong en een verkeerde beweging zou kunnen resulteren in een klaplong. En dan moest er opnieuw een drain in.

Het verwijderen van een drain doet waarschijnlijk zeer, maar omdat het hele gebied verdoofd werd door een constante morfine aanvoer voelde ik er niets van. Ik ademde op commando heel diep in en blies rustig uit. Zoals ik net had geleerd. Langzaam werd de slang verwijderd en het voelde alsof mijn long werd meegtrokken. Ik lag te wachten op een geluid dat dat zou bevestigen. Maar er gebeurde niets en de drain was eruit. Ik werd opnieuw gehecht met verschillende kleuren hechtdraad. Zwarte en groene. Ook hierbij kreeg ik een instructie.
“De zwarte hechtingen lossen vanzelf op, en de groene moeten door uw huisarts worden verwijderd. Vandaag over twee weken. Als het goed is zijn de zwarte dan al weg. Zo niet,..afblijven”, zei ze. “U kunt de huisarts gewoon bellen en zeggen dat er wat hechtingen verwijderd moeten worden. Groene.”

En daarmee was er weer een slang weg. Nu alleen nog een infuus met zoutoplossing, een blaaskatheter, zuurstof en een epiduraal infuus met constante aanvoer van morfine.

Peace

By Ton Jacobs