De controle op poli longgeneeskunde, een paar maanden na de operatie was goed. De wondjes, iets onder mijn rechteroksel genazen goed, mijn longfinctie was goed. Ik gaf aan een soort van pijnpunt te hebben, Achter mijn borstbeen, tussen mijn longen. Dat vond de longarts leuk. Rare jongens daar op de longpoli.
“Dat is normaal”, zei ze. “Daar is het een en ander weggesneden en daar heb je nog een half jaartje last van. En dan is het weg. Ik vertelde dat de neuroloog min of meer beloofd had dat de tintelingen in vingers en tenen weg zouden trekken, maar dat dat ondertussen neuropathie heette, oncologie beloofd had dat mijn vermoeidheid zou….
Ze onderbrak me. “Beloofd”, zei ze…
“Beloofd…”
Wat later dat jaar was er de controle bij oncologie. Daar werd, nadat alle bloedwaardes binnen de marge vielen, de APK verlengd met een jaar. De laatste afspraak zou dan in mei 2013 zijn.
Beloofd..
