Chemo 3

C

Op woensdag 11 juni 2008 was het weer zo ver… Opname voor mijn 3e chemo-kuur. En ik was nog steeds moe. Mijn vermoeidheid was in de twee weken thuis niet echt weggetrokken. In de twee weken thuis had ik een profiel aangemaakt. Op Hyves. Net voordat ik naar het Radboudumc ging voor een weekje opname schreef ik daar mijn eerste blog. Schrijven had ik nooit gedaan, maar ik moest het kwijt. Ik blogde over mijn diagnose en de CT scan die daarop volgde. Het is nog steeds 2008, er is geen WiFi in het Radboudumc, en smartphones hebben we ook nog niet. Ik had dan ook geen idee dat het op Hyves wat escaleerde.

Het rare was dat ik nog steeds helemaal geen klachten had. Ongelofelijk eigenlijk. Ik zat helemaal vol met kanker maar had nergens last van. Geen pijn of zo. Wel had de chemo wat schade aangericht. Mijn conditie was nogal aan de lage kant en dat zou nog erger worden. 
Deze keer moest ik weer wat vragenlijstjes invulen bij mijn opname. Andere. Een van die vragen was: “Heeft U pijn en zo ja, wat voor pijn: zeurend, brandend, schrijnend, stekend, schokkend”, en zo stonden er nog een aantal soorten pijn. Gelukkig kon ik deze vraag met “nee” beantwoorden en hoefde me niet te verdiepen in wat voor soort pijn het zou kunnen zijn.
Na een klein lichamelijk onderzoek door een verpleegkundige werd ik naar zaal gebracht.

Daar werd het vanzelf donderdagochtend en toen begon de ellende. Rond half 10. De grote wagen met naalden, pleisters, verband en meer kwam de zaal op. De eerste en tweede poging om een infuus aan te leggen mislukten. Dat was minder, want dat leverde enorme blauwe plekken op. Niet pijnlijk, maar het zag er niet uit. De derde poging was wel raak. Niet op een ideale plaats. In mijn linker bovenarm. “Heel vervelend,” zei ze. “Valt wel mee,” antwoordde ik. Ik heb er geen last van, en volgens mij zit ie goed.”
Slangetje eraan, pleister er op om de naald te stabiliseren, verbandje er om alles op zijn plaats te houden, mijn vijfwielige vriend kwam te voorschijn en na een tijdje stroomde er weer van die lekkere NaCl 0.9% door mijn aderen, tot ’s middags de preventieve anti-emetica en de chemo weer los mochten. 

Collateral damage.


Ook mijn derde chemo-kuur verliep zonder al te veel problemen. Op zondagavond kreeg ik wat moeite met eten. Het ging niet meer zo lekker en wist niet goed of het er nu uit moest komen of niet. Ik heb toen zelf maar bepaald wat er ging gebeuren met twee vingers in mijn keel. Probleem opgelost en ik kon weer “lekker” slapen. Lekker is anders, want ik moest toch wel om het uur, anderhalf uur een keer naar de WC omdat ook ’s nachts het infuus met de NaCl vrolijk doorliep. En wat er in gaat, moet er ook weer uit. 
Op maandag besloten om over te gaan op vloeibaar, dat kon ik beter verdragen dan vast voedsel. Gelukkig werd daar geen probleem van gemaakt en mocht ik zoveel Brinta, vla en meer hebben als ik maar wilde. Ook buiten de maaltijden om. 
Op dinsdagochtend mocht het infuus er uit, en mocht ik lekker richting huis, waar ik een week of twee kon aansterken van deze chemo-kuur, die steeds meer schade aanrichtte, maar dat hoorde erbij.

Collateral damage.

Add comment

By Ton Jacobs