Brughoektumor

B

Tijdens de controle van 2014 trof ik het hoofd van de maatschap zelf. De professor… (Prof. Dr. Ir.). Door omstandigheden was mijn eigen oncologe afwezig en het spreekuur gaat gewoon door. Hij vroeg hoe het ging.
“Het gaat goed”, zei ik. “Maar ik heb een soort drukkend gevoel in mijn hoofd. Tegen de onderkant bij mijn rechteroor. Alsof er iets uit wil. Ook lijkt het alsof daar water stroomt en af en toe kraakt het. It comes and it goes. Onregelmatig. Ik kan het niet opwekken of beïnvloeden. Het is een beetje moeilijk uit te leggen.”
Gelukkig begreep de prof wat ik bedoelde. Er ging alarmbellen rinkelen en er gingen hier en daar wat rode zwaailichten aan. De kans was aannemelijk tot zeer aannemelijk dat er zich een tumor had ontwikkeld. Die zou gezien de bloedwaarden wèl goedaardig zijn. Maar daar kreeg ik geen garantie op. Wel kreeg ik een doorverwijzing naar de KNO-arts. En de voor de rest werd de APK weer met een jaar verlengd. Onder licht voorbehoud.

Op de poli KNO kreeg ik een standaard intake gesprek. Een van de vragen was of ik goed hoorde (inderdaad…”wat zegt u?”) en werd er met een lampje in mijn oor gekeken. So far, so good.
Er kwam een ander ding tevoorschijn. Een zwart, dun lang, rubberachtig iets. Voorop zat een lampje, “Niet schrikken”, zei ze. “Ik duw dit in uw neus. Dan lijkt het alsof het door uw hoofd naar buitenkomt, maar als het dat punt voorbij is hangt het in uw keel. Dan ik mooi zien of al uw holtes open zijn. Er komt zelfs een beetje licht uit uw oren als ook de buis van Eustachias open is.”

Ze had gelijk. Twee keer. Toen dat scoop-dingetje door mijn neus werd geduwd voelde het of het door mijn hersenpan naar buitenkwam. Vreemd gevoel. Geen pijn. Tintelend. En toen de verlichte scoop in mijn keel hing leek het alsof er achter mijn trommelvliezen een klein lampje brandde. Nadat de scoop dezelfde weg terugnam maakte ze ook nog even mijn oren helemaal zuiver. Ze vroeg of ik akkoord gijng met een MRI. Want ook zij vond, dat er gezien mijn klachten, een tumor kon zitten. En toen viel de diagnose “brughoektumor.” En die is goedaardig maar 99 van de 100 keer niet operabel. Weer een arts die eerlijk en to the point is. Daar houd ik van. Meteen weten waar je aan toe bent. In een worst case scenario.
“Een brughoektumor is vaak vergroeid met hersenweefsel, worst stilaan groter, beschadigt daardoor hersenweefsel waardoor er allerlei uitvalsverschijnselen kunnen ontstaan. Bovendien heeft u neurofibromatose type 1 en de kans dat u een brughoektumor ontwikkelt is factor 1000. Duizend keer groter dan een “normaal” iemand.”,

Maar goed. MRI scan. Week later, de uitslag. Er was niets te zien dat ook maar enigszins mijn klachten zou kunnen verklaren. Wel stuurde de KNO-arts me door naar Neurologie. Ook gezien mijn neurofibromatose vond de KNO arts het wel belangrijk dat ook Neurlogie naar mijn klachten keek. Zij zou me aanmelden bij Neurologie, de brief met afspraak komt vanzelf bij u binnen.

Add comment

By Ton Jacobs