Begin 2011

B

Inmiddels was het 2011. Weer een jaar dichter bij mijn genezing. Nog een maand en ik zou op de helft zijn. Maar eerst moest ik nog een keer mijn verhaal komen vertellen op het CBT. Hoe het met mijn splint ging en met de pijn aan mijn kaken. Heel kort…die zat er nog, en dat voelde ik de hele dag. Ik had wel het idee dat de pijn minder werd. Een beetje.
Ik kreeg het aanbod van haar om mijn kaken te breken, te fixeren, een maand of 6 vloeibaar eten en dan kijken of het beter werd. De overgevoeligheid voor bepaalde geluiden zou er in ieder geval niet mee weggaan. Maar de pijn die ik van mijn kaken had misschien. Ik ging niet op het aanbod in, het risico dat het niets opleverde was groot, de kans dat het mis ging was ook groot. Ik had bij deze arts wel een keuze en koos ik ervoor om de behandeling te stoppen en de controle van de splint bij mijn eigen tandarts te laten doen. Respect. Ze begreep het volkomen, en gaf toe dat ze het zelf ook niet zou (laten) doen.

De controle bij oncologie in februari verliep probleemloos en de volgende controle was in mei. Ook die ging ik vol vertrouwen tegemoet. Ik was immers over de helft van het vijf jaar plan en ik was still standing and going strong. Dit wilde niet zeggen dat alles goed ging. Integendeel.

Mijn vrouw (Anja) kreeg eind maart twee herseninfarcten. Ze kon op dat moment niet meer lopen, en bijna niet meer praten. En er was nog veel meer dat ze niet meer kon. Met als gevolg een erg zwaar revalidatietraject. Fysiotherapie, ergotherapie, logopedie, maatschappelijk werk, gesprekken met een psychologe. Thuis waren de nodige aanpassen nodig, Beugels in douche en toilet, een verhoogd toilet, een tweede trapleuning…

Add comment