2017

2

De volgende jaarlijkse controles op oncologie verliepen voorspoedig. In 2017 trof ik een “nieuwe” oncoloog, arts in opleiding. Ik zat in het einde van het traject, dus heel veel credit was er niet te behalen. Toen hij zich voorstelde zag ik dat hij net zo’n goede ogen had als ik. Of misschien wel slechter. Dus ik vroeg heel nuchter of zijn brillenglazen ook op het ISS werden geslepen.
“Daarom duurt dat altijd zo lang voordat die dingen klaar zijn”, zei hij. “Ik heb me dat altijd afgevraagd.”
De rest van het onderzoek liep ook over van de zwarte humor en hij wilde weten hoe het met de rest van de klachten ging.
“Hetzelfde”, zei ik. “De vermoeidheid, de tintelingen in vingers en tenen. Maar het went, dus klaag ik daar niet over.”
Hij stelde voor om een longfunctietest aan te vragen. Waarschijnlijk wilde hij toch wat extra’s doen. Helaas gaf de longfunctietest niet het resultaat waarop hij had gehoopt. De longfunctietest was niet de oorzaak van de vermoeidheid. De bloeduitslagen waren ook niet afwijkend en ik kreeg een afspraak voor de laatste controle in mei 2018.

Add comment